In februari 2025 vertrok ik naar Thailand voor mijn minor Mindful Leadership. Alleen al dat idee. Voor langere tijd naar het buitenland, en dan ook nog eens zó ver weg, lag behoorlijk buiten mijn comfortzone. Maar juist daarom wilde ik het doen. Iets wat ik nog nooit had gedaan, dus het proberen waard.
Ook de minor zelf was niet bepaald een veilige keuze. Mindful leadership? Dat was ook weer zoiets waarvan ik dacht: prima, dan maar gelijk all-in. Stiekem hoopte ik er iets uit te halen, wat meer rust in mijn hoofd en misschien een paar tools die mijn ADHD-brein een beetje konden temmen. Of ik dat heb gevonden… dat laat ik nog even in het midden.
Jarenlang zei ik: ik hou niet van reizen, ik ben prima thuis. Is dat veranderd? Een beetje. Ik snap inmiddels wel waarom mensen zo graag op reis gaan. Nieuwe culturen, andere manieren van leven, en die bizar mooie natuur (en natuurlijk een lekker zonnetje).
Maar eerlijk: ik voelde daar niet die “wow, ik ben in Thailand”-hype die je overal op social media ziet. Het voelde al snel… normaal. En dat vond ik best gek. Zelfs een beetje ongemakkelijk. Alsof ik ondankbaar was omdat ik niet constant onder de indruk was.
Ik heb daar best lang over nagedacht. En uiteindelijk kwam ik tot een simpele conclusie: ik pas me blijkbaar heel makkelijk aan. Sneller dan ik zelf dacht. Zelfs in een compleet andere cultuur raak ik niet zo snel van de leg.
En eigenlijk vond ik dat ook wel een fijne ontdekking. Want het betekent ook dat ik me thuis gewoon goed voel. Dat ik dat gevoel van “geluk” niet per se ergens anders hoef te zoeken.
Dat betekent niet dat ik er niks heb uitgehaald — integendeel. Het ontmoeten van andere culturen vond ik misschien wel het meest waardevolle. Ik heb mooie lessen meegekregen, onder andere van monniken. Maar ik ben ook dingen tegengekomen waar ik het totaal niet mee eens ben. Culturele verschillen die botsen met mijn eigen normen en waarden. En dat was soms juist net zo leerzaam.
Ergens had ik verwacht dat dit zo’n reis zou zijn waarin je jezelf helemaal “vindt”. Je weet wel: een kleine mentale breakdown, daarna alles op orde, en volledig herboren terugkomen.
Kan je alvast zeggen: dat is niet gebeurd.
En misschien is dat ook wel prima. Want ik denk niet dat ik mezelf opnieuw hoef te ontdekken. Ik ben gewoon mezelf en een andere omgeving verandert dat niet ineens.
Ik kan nog ontzettend veel schrijven over deze ervaring, maar voor nu laat ik het hierbij.
